Skillz
Storiez

“Vrachtwagenchauffeur word je niet, dat ben je”

Read 3 min.

Hardenberg – Om half vijf uur ’s ochtends klimt Melissa van Dalen in de cabine van haar vrachtwagen bij Oegema Transport in Dedemsvaart. Het is nog vroeg, maar daar is ze inmiddels na ruim 10 jaar wel aan gewend. De trekker met oplegger is vier dagen in de week haar werk- en leefomgeving. Hoe ze bedacht had vrachtwagenchauffeur te worden? “Vrachtwagenchauffeur word je niet, dat bén je”, zegt de 30-jarige  vrachtwagenchauffeur lachend en vertrekt voor haar eerste rit in de ochtend naar het DHL-depot in Deventer.

“Het is een echte mannenwereld”, vertelt Melissa. “Daar moet je wel tegen kunnen”. Voor Melissa is dat geen probleem. Zij vindt het samenwerken met mannelijke collega’s prima. Melissa wist het van jongs af aan al, dat ze vrachtwagenchauffeur wilde worden. “Ik ben met het virus opgegroeid”, zegt ze met een glimlach. Haar vader is vrachtwagenchauffeur geweest en er werd thuis regelmatig gesleuteld. Ook haar zus heeft gekozen voor een beroep in de techniek: monteur bij een groot vrachtwagenbedrijf. Wel is zij inmiddels doorgestroomd naar een kantoorfunctie binnen dat bedrijf, maar sleutelen is wel haar passie.

Terwijl Melissa met trots één van de vrachtwagens van Oegema Transport in Dedemsvaart laat zien, vertelt ze verder.  Bij het ROC van Twente heeft ze de opleiding manager Opslag en Vervoer gevolgd. Los van de opleiding heeft ze echter haar groot rijbewijs gehaald. “De leraren hebben mij gesmeekt om niet op de vrachtwagen te gaan”, vertelt Melissa, maar de voorliefde voor het vak, besloot haar na het halen van haar diploma toch te solliciteren voor een functie als vrachtwagenchauffeur.

“Ik ervaar veel vrijheid, ik kan mijn eigen muziek uitkiezen en kan heerlijk om mij heen kijken”.

Maar hoe ziet zo’n dag van Melissa er nou uit? “Ik begin elke dag tussen de 4.30 en 5.00 uur. Mijn eerste route is elke dag naar een city-hub (meestal Deventer) van DHL en dan door naar  het sorteercentrum van DHL in Zaltbommel. Daar los ik en dan neem ik de retouren mee terug. Dan volgt hier voor de middag de tweede route, ook voor DHL en laad ik voor de city-hubs Markelo, Almelo en Hoogeveen. Meestal ben ik tussen 4 en 5 uur ’s middags weer terug op de zaak in Dedemsvaart”. Op de vraag of het een zwaar beroep is, reageert Melissa ontkennend. Het geeft haar juist energie, zo laat ze weten. “Ik ervaar veel vrijheid, ik kan mijn eigen muziek uitkiezen en kan heerlijk om mij heen kijken”.

Ook is er geen verschil tussen de werkzaamheden voor haarzelf en haar mannelijke collega’s. “Ik krijg geen ander werk, omdat ik een vrouw ben”, aldus Melissa. Rene Lenters, coördinator van transport bij Oegema, bevestigt dit. Ook hoeft een vrouw niet beter haar best te doen dan een mannelijke collega. “We zijn één team met één taak”, aldus Rene. Van de 700 chauffeurs bij Oegema zijn er acht vrouwen. Dat er verschil tussen deze mannen en vrouwen is, is volgens de coördinator wel waar, maar hij ziet de aanwezigheid van vrouwelijke chauffeurs als positief. “Dames, die voor dit werk kiezen, hebben er vaak goed en lang over nagedacht. Het zijn vaak doorzetters, die niet zomaar bij de pakken gaan neerzitten”. En dat doorzetten, daar herkent Melissa zich wel in. “Als ik iets niet zou kunnen, zoals aandocken voor een laad- en losdeur, dan zou ik op de zaterdag terugkomen en het net zo lang oefenen, totdat ik het onder de knie zou hebben.”

vrouwelijke chauffeurs als positief

Mocht jij ook belangstelling hebben voor een baan als chauffeur of meer informatie willen, neem dan contact op met: 

Oegema Transport, afd. personeelszaken. Tel. +31 (0) 523 – 624342 of per e-mail: peroneelszaken@oegematransport.nl